Punktem wyjścia do programu jest zintegrowany model profilaktyki wykorzystywania seksualnego dzieci według Smallbone’a, Marshalla i Wortleya, który integruje koncepcje kliniczne i kryminologiczne. Autorzy tej koncepcji dostrzegają, że z problemem wykorzystywania seksualnego dzieci można się mierzyć na wiele sposobów. W tym modelu jednym z podstawowych obszarów oddziaływań są osoby pokrzywdzone lub potencjalnie pokrzywdzone oraz osoby z ich środowiska: rodzice, opiekunowie nauczyciele.
Tradycyjnie programy profilaktyki wykorzystywania seksualnego adresowane do potencjalnych pokrzywdzonych opierają się na przekazywaniu dzieciom wiedzy i umiejętności z trzech obszarów
1. rozpoznawanie niewłaściwych zachowań seksualnych;
2. poznawania strategii unikania ryzykownych sytuacji i stawiania oporu potencjalnym sprawcom;
3. szukania i informowania zaufanych osób dorosłych w razie zagrożenia.
Wiedza ta pozwala na rozpoznawanie zagrażających sytuacji i alarmowanie o nich, poznanie własnych granic i podstawy ich ochrony. Dodatkowo pomaga ocenić, kim jest bezpieczny dorosły oraz jakie osoby zaufane z otoczenia dziecka należy poinformować o trudnościach i sytuacjach zagrażających.
Ten program wzmacnia poczucie sprawczości dzieci poprzez ćwiczenia praktycznych umiejętności dotyczących swojej ochrony, unikania ryzykownych zachowań i informowania o zagrożeniach. Wymienione umiejętności które stanowią podstawę programu mają udokumentowaną skuteczność.
Dostarczane wraz z programem informacje wspierają rodziców/opiekunów w realizowaniu bezpiecznych zasad w środowisku domowym (np. rodzic/opiekun zawsze powinien wiedzieć, gdzie jest jego dziecko, z kim przebywa, kiedy wróci itp.) i wzmacnianiu przekazu programu oraz dobrostanu dzieci – który działa jako czynnik ochronny. Zasady stosowane w domu przez rodziców/opiekunów zwiększają bezpieczeństwo dzieci.